Siyah beyaz bir ekran…
Bir meyhane.
Masada iki kadeh.
Havada sigara dumanı.
Uzakta belli belirsiz bir şarkı…
Siyah saçlarıyla Belgin Doruk, sarı saçlı Göksel Arsoy’a sarılıyor.
İşte bizim hafızamızdaki Göksel Arsoy böyle…
Genç.
Yakışıklı.
Gülümseyen.
Ve hep bir Yeşilçam filminin içinden bize bakıyor.
Bugün onun ölüm haberini aldık.
Göksel Arsoy da gitti.
İnsan bazı ölümlerde hiç tanımadığı birinin ardından neden hüzünlenir?
Çünkü bazı insanlar hayatımıza evimizin kapısından girmezler.
Televizyon ekranından girerler.
Bir pazar öğleden sonrasında…
Bir yazlık sinemada…
Anne babamızla izlediğimiz eski bir filmde…
Sonra farkında olmadan aile albümümüzün bir parçası olurlar.
Göksel Arsoy da öyleydi.
O yalnızca Yeşilçam'ın “Altın Çocuğu” değildi.
Bizim için bir devrin yüzüydü.
İstanbul'un başka türlü güzel olduğu, insanların mektupla haberleştiği, aşkların bir bakışla başladığı, ayrılıkların gerçekten can acıttığı o siyah beyaz dünyanın yakışıklı adamıydı.
Belgin Doruk yıllar önce gitti.
Ama sinema onu bizden alamadı.
Eski bir film başladığında yeniden siyah saçlarını savurdu, yeniden güldü, yeniden ağladı.
Ve yeniden Göksel Arsoy'a sarıldı.
Bugün Göksel Arsoy da o büyük sessizliğe karıştı.
Şimdi insanın aklına ister istemez aynı sahne geliyor:
Bir yerlerde eski bir meyhane…
Masada Belgin Doruk oturuyor.
Kapı açılıyor.
İçeri sarı saçlarıyla Göksel Arsoy giriyor.
Belgin Doruk başını kaldırıyor.
Yıllardır beklediği eski rol arkadaşını görüyor.
Belki hiçbir şey söylemiyorlar.
Çünkü bazı kavuşmalarda kelimeye ihtiyaç yoktur.
Göksel Arsoy masaya yaklaşıyor.
Ve siyah beyaz film, yıllar sonra kaldığı yerden devam ediyor…
Biz ise burada kaldık.
Ve artık eski Yeşilçam filmlerini başka türlü seyrediyoruz.
Perdedeki insanlara bakarken aslında kendi geçmişimize bakıyoruz.
Gençliğimize…
Çocukluğumuza…
Annelerimize, babalarımıza…
Mahalle sinemalarına…
Yaz akşamlarına…
Artık olmayan evlere…
Artık hayatta olmayan insanlara…
Bir zamanlar yanımızda oturup aynı filmi seyredenlere…
İşte bu yüzden bugün yalnızca Göksel Arsoy'u kaybetmedik.
Çocukluğumuzdan bir yüzü,
gençliğimizden bir hatırayı,
Yeşilçam'dan bir ışığı,
kendi ömrümüzden de küçük bir parçayı uğurladık.
Ama sinemanın ölüme karşı küçük bir zaferi vardır:
İnsan yaşlanır.
İnsan gider.
Perdedeki genç adam yaşlanmaz.
Yıllar sonra yine o filmi açacağız.
Belgin Doruk yine siyah saçlı olacak.
Göksel Arsoy yine sarı saçlı…
Yine birbirlerine bakacaklar.
Yine sarılacaklar.
Ve biz, onların hiç yaşlanmadığını görürken kendi saçlarımızdaki aklara bakacağız.
O zaman anlayacağız:
Onlar bizim gençliğimizdi.
Zaman, o zaman…
Beyaz perdenin sihirli dünyasında
biz onları izledik.
Sonra yıllar geçti.
Onlar birer birer iz bırakarak gittiler.
Biz ise onların bıraktığı izlerin peşinden yaşlandık.
Bugün Göksel Arsoy'u uğurluyoruz.
Bir sanatçıyı değil yalnızca…
Bir devri uğurluyoruz.
Güle güle Altın Çocuk…
Belgin Doruk'a bizden de selam söyle.
Perde kapandı sanmayın.
Bazı filmlerin sonuna
“SON” yazılmaz.
Çünkü bazı insanlar ölür…
Ama hatıraları gösterimde kalır.