Zamandan şikâyet edenler oldu, bir de zamanı öteye taşımaya çalışanlar…
Oysa zaman kimseyi dinlemedi.
Biraz gençlerin hizmetindedir zaman; ihtiyarlarla pek anlaşamaz. Gençlere uzun yollar, uzak ihtimaller, kurulacak sofralar, söylenecek sözler vadeder. İhtiyarların yanına oturduğundaysa daha sessizdir. Onlara gelecekten çok geçmişi anlatır.
Çocuklar başka türlü oynar zamanla. Zamanı çomaklarına takıp bir halka gibi yuvarlarlar sokaklarda. Onlar için bir yaz hiç bitmeyecek kadar uzun, bir akşam eve dönmek zorunda kalacak kadar kısadır. Saatleri yoktur çocukların; annelerinin pencereden seslenmesi vardır.
Sonra büyürüz.
Saatlerimiz olur, takvimlerimiz olur, yetişemediğimiz işlerimiz, kaçırdığımız trenlerimiz, geç kaldığımız insanlar olur. Zamanı ölçmeye başladıkça ona hükmettiğimizi sanırız. Oysa saat zamanı değil, bizim eksilişimizi ölçmektedir biraz da.
Hepimiz zamanla yaşarız ve zamanla yok oluruz.
Dün dediğimiz şey bir zamanlar yarındı. Bugün uğruna telaşlandığımız şeylerin çoğu yarın bir hatıraya dönüşecek. Bir zamanlar uğruna sabahlara kadar düşündüğümüz meselelerin adını bile hatırlamayacağız belki. Ama bir çocuğun gülüşü, bir annenin sesi, bir dostun omzumuza koyduğu eli yıllar sonra bile unutmayacağız.
Demek ki zaman her şeyi aynı şekilde götürmüyor.
Bazı şeyleri eskitiyor, bazılarını büyütüyor.
İnsan gençken zamanı önünde uzanan sonsuz bir yol zannediyor. Yaş ilerledikçe anlıyor ki yol sonsuz değilmiş; yalnızca başlangıçta sonu görünmüyormuş.
Ve belki hayatın en büyük yanılgısı da burada başlıyor:
“Daha zaman var.”
Söylenecek söz için daha zaman var.
Gidilecek yer için daha zaman var.
Sarılmak için, barışmak için, başlamak için daha zaman var…
Fakat zamanın insana verdiği hiçbir senedin vadesi yazılı değildir.
Bir sabah uyanırsınız ve yıllardır “bir gün” dediğiniz şeylerin bazılarının artık mümkün olmadığını fark edersiniz.
İşte o zaman insan saate başka türlü bakmaya başlar.
Akrep ile yelkovanın dönmediğini, aslında kendisinin döndüğünü anlar. Çocukluğundan gençliğine, gençliğinden ihtiyarlığına doğru…
Zaman uçar deriz.
Belki de uçan zaman değildir.
Biz geçiyoruzdur.
Evlerin önünden, şehirlerin içinden, insanların hayatlarından… Bir fotoğrafın içinden geçiyoruz önce; sonra o fotoğrafa bakıp “Ne kadar gençmişiz.” diyoruz.
Çocuklar hâlâ sokakta o halkayı yuvarlıyor.
Bizse uzaktan bakıyoruz.
Bir zamanlar çomağı tutan el bizim elimizdi çünkü.
Ve sonunda insan şunu öğreniyor:
Zamanı durduramazsın.
Geri çeviremezsin.
Biriktiremezsin.
Ama onu doldurabilirsin.
Bir insanla, bir fikirle, bir mücadeleyle, bir iyilikle, bir aşkla…
Çünkü insanın ömrü kaç yıl yaşadığıyla değil, kendisine verilen zamanın içine ne koyduğu ile anlam kazanıyor.
Saat işlemeye devam ediyor.
Tik tak…
Her vuruşunda bir şey eksiliyor belki.
Ama aynı anda bir şey de kalıyor geride:
Bizden kalan.